niedziela, 13 sierpnia 2017

Ucieczka

Tak w końcu nadszedł ten wielki jak, że przeze mnie wyczekiwany dzień...

Moja Ucieczka

To nie jest tak, że mój bunt młodzieńczy odzywa się za późno i postanawiam uciec z domu, nie to kompletnie inaczej.

Ja uciekam od mojego miasta, od uliczek, którymi przechodzę każdego dnia, od domów, które zawsze są takie same, od ludzi, którzy zawsze patrzą się na ciebie wrednym wzrokiem mimo tego, że widzisz ich pierwszy raz na oczy.

Nie chciałam nikomu o tym mówić (poza oczywiście mamie) no, ale niestety albo i stety moi przyjaciele nie dopuścili by żebym wyjechała tak z dnia na dzień bez słowa, i nie odzywała się przez następne kilka(zapomniałam dopisać, że wyłączam całkowicie internet).

Jedyne co nie powiedziałam im dokąd jadę chcę chociaż to zachować anonimowe. Nie rozumiem tego i mówię to całkiem poważnie dlaczego są źli na mnie? Przecież nie opuszczam ich na zawsze i w końcu powiedziałam im o wszystkim. Czy jest to jakiś kolejny punkt przyjaźni, denerwowanie się gdy druga osoba chce opuścić gniazdo przyjaźni??

Mam nadzieję, że nie...

Nie wiem czy ten wyjazd mi coś da. Wyjeżdżam w poszukiwanie mojego punktu zwrotnego w życiu, chyba po prostu go potrzebuję.

Na dziś się żegnam, i napiszę wam czy doszłam do jakiś wniosków po tym wyjeździe.

Do zobaczenia

C.B xx


czwartek, 10 sierpnia 2017

Element

Jednak napiszę tu jeszcze przed moją ucieczką

Czuję się jakbym obchodziła Nowy rok w sierpniu...

Poważnie

Wiecie zazwyczaj przed Nowym Rokiem stawiamy sobie kilka postanowień noworocznych, pragniemy jakiś zmian w naszym życiu. Często dotyczą one naszego wyglądu, jakiś uzależnień albo niespełnionych marzeń.

U mnie jest troszeczkę inaczej, nie planowałam tego, ale się stało wyznaczyłam sobie nową drogę w moim życiu.

Stara ja umiała bardzo ranić ludzi, popełniała tryliard błędów, była dziwna niby na swój dobry sposób, ale według mnie...

Nie

To nie był dobry sposób.

Teraz chce być inna, wyrzucam z siebie to co czyniło mnie toksyczną.

Wiem, że błędy są częścią naszego życia i staram się z nimi żyć. Nie myśleć o nich tak często, ale pragnę też skupić się jakby na lepszej stronie życia. W końcu chyba o to chodzi by nie popadać w rutynę i mieć niesamowite życie, a tym bardziej wspomnienia.

Pamiętajcie nie marnujcie życia.
Nieważne w jakim mieście mieszkacie, ile macie pieniędzy to jest nie ważne.
Po protu go nie marnujcie.

Do zobaczenia

C.B xx


wtorek, 8 sierpnia 2017

Wszystko wymknęło się spod kontroli

Minęło bardzo dużo czasu odkąd ostatnio tu napisałam. Nie wiem czy chodziło o to, że nie czułam potrzeby czy przez lenistwo. Pewnie i przez to i przez to...

Gdyby ktoś rok temu powiedział, że moje życie będzie wyglądać tak jak teraz nie uwierzyłabym nigdy naprawdę nigdy. Tyle błędów, problemów, zmian, złych decyzji czasami aż za dużo. 

Miewacie czasami tak, że popełniliście błąd i mimo tego, że chcecie iść dalej to nagle sobie przypominacie sobie o tej sytuacji w najgłupszych sytuacjach
-Jedząc obiad
-Czytając książkę
-Biorąc prysznic

Ja tak mam i to bardzo często. Niby każdy idzie w końcu naprzód i pewnie ja też pójdę, ale naprawdę czasami jak patrzę jak wiele się zmieniło i jak wiele jeszcze potrafi się zmienić to mam ochotę uciec.

I prawda jest taka, że planuje to zrobić.

Dokładnie planuje ucieczkę niby tylko na dwa dni i jakieś 50 kilometrów od mojego domu, ale dobre i to. Najbardziej teraz mi się marzy wyjechać na wieś, wyobrażam sobie jak budzi mnie poranne słońce i każdy dzień zaczynam od herbaty lub kawy na dworze w moim ulubionym zaciągniętym swetrze. 

Plus będzie taki, że mimo, że jadę do miasta, które jest większe od mojego to chociaż chce wyłączyć internet, chce odciąć się od znanych mi ludzi. Zmienić otoczenie być tylko dla siebie. 

Może napiszę coś tutaj przed moją ucieczką albo jakieś przemyślenia po mojej ucieczce ale na pewno będę się tutaj częściej odzywać. 

W sumie stęskniłam się za pisaniem mojego "pamiętnika"

Do zobaczenia
C.B


niedziela, 17 stycznia 2016

Strach

Strach to coś, co towarzyszy mi prawie od zawsze.

Gdy byłam mała strasznie bałam się ciemności i tego co się w niej znajduję. Nie było mowy o spaniu bez lampki, a pod moim łóżkiem zawsze musiały stać jakieś kartony. Jednak to nie rozwiązywało mojego strachu. Cały  czas obawiałam się, że nagle z mroku wyjdzie jakiś potwór.

W końcu moja mama zabrała lampkę i mówiła żebym wyobraziła sobie, że przy moim łóżku stoi strażnik, który mnie pilnuje. Z czasem to pomogło przestałam się bać, ale znów pojawił się kolejny strach.

Mając 8 lat sparzyłam się przez ognisko. Przez parę lat nie chciałam mieć kontaktu z ogniem. Zwykła zapałka wywoływała u mnie panikę. Gdy chodziłam na ogniska siedziałam 4 metry od ognia. Jeden wypadek spowodował, że przez parę lat miałam schizę myśląc o ogniu.

W końcu moja rodzina nie chciała żeby mój strach znowu miał kontrolę nad tym co robię w moim życiu. Podczas rozpalania ogniska trzymali mnie za rękę bym nie uciekła. Siedząc tak przez kilka godzin. I zrozumiałam, że to nie ogień był moim strachem, ale moja świadomość. Zrozumiałam, że ogień jest niebezpieczny, ale i piękny.

Niedawno zaczęłam się bać chociaż sama nie wiem czego. Gdy jestem w niebezpieczeństwie dostaje ataków paniki. Czasami nawet będąc w szkole na lekcji zaczynam się dusić, jest mi gorąco. Podobno ma to związek z jakimiś przeżyciami, ale nie wiem z jakimi. Boję się jechać samochodem czy wracać sama do domu. Strach paraliżuję mnie całą.

Stwierdziłam, że muszę z tym walczyć, sama, nie przez moją rodziną. Sama powinnam to zwalczyć. Więc stawiam temu czoła robię to czego się boję i choć czasami myślę, że zaraz dostanę ataku paniki to jednak biorę głęboki wdech i ruszam dalej.

A wy czego się boicie?

Jeśli tak. Pamiętajcie strach nie może brać nad wami władzę. Musicie w siebie uwierzyć, w to, że jesteście silni. Postawcie się waszym słabościom. I napiszcie w komentarzu czy wam się udało.

Do usłyszenia J

C.B xoxo






sobota, 9 stycznia 2016

Pozytywnie, Negatywnie, Neutralnie

Hej jest to tak jakby pierwszy post, ten wcześniejszy był małym wprowadzeniem.

Dzisiaj chciałabym się podzielić z wami pewną sprawą, która może kogoś jeszcze dotyczy.

Jesteśmy ludźmi, jesteśmy inni na zewnątrz, a inni w środku.

Czy to prawda? Tak to prawda Wyglądamy na milion dolarów, a czujemy się jak pół centa.  Gdy ja patrzę w lustro czuję się taka piękna dzięki makijażowi i prostownicy. Dzięki nim czuję się pewniej, bezpieczniej. I naprawdę jest to wielkim kłamstwem, że chłopaki nie zwracają uwagi na urodę u dziewczyn.  Dla mnie to jest po prostu śmieszne, i choć czasami chciałabym wstać ubrać się i wyjść to jednak czerwona krosta na środku mojego czoła mi na to nie pozwala. Czuję się piękna, ale w środku wiem, że jestem kimś kompletnie innym.

Tylko kim?

Sama nie wiem optymistką, realistką, pesymistką? Chyba każdą po trochu. Chciałabym się czuć tak jak wyglądam po nałożeniu makijażu, silna, pewna, ale to jest trudne. Przynajmniej dla mnie bo do tego dochodzi moja niezdarność, która często się odzywa w najgorszych momentach.
Uwierzcie mi gdyby ktoś nie kazał mi wciskać czerwonego guzika w moim przypadku niechcący usiadłabym na niego.

Nikt nie jest idealny to prawda, ale nie znam osoby, która akceptuję to w 100%. Ja też nie chce być idealna, chce być tylko sobą, czuć się świetnie i tak wyglądać. Nie chce być sztuczna, chce być sobą, ale są ludzie, którzy tego nie zaakceptują, nie pogodzą się z tym. I choć mam ich chrzanić to jednak w mojej głowie to zostaję, pamiętam to.  Moje wnętrze i mój wygląd zewnętrzny to dwie różne bajki, których nie potrafię złożyć w jedną powieść. Nawet jeśli bardzo bym chciała.

Niby takie jest życie niektórzy urodzili się z idealną cerą, a niektórzy z trądzikiem, ale czym ci ludzie na to zasłużyli? Dlaczego ludzie udają kimś kim nie są?

Takie jest życie?

Zgadzacie się z tym? Może potrafimy coś zmienić…

To dzisiaj na tyle
Odezwę się niebawem

Do zobaczenia

C.B xoxo


wtorek, 5 stycznia 2016

Wpis

Hej postanowiłam założyć tego bloga.

Dlaczego?

Są takie dni w, których czuję się jak eksplodująca bomba, mam ochotę tyle powiedzieć, wykrzyczeć do ludzi, których mam serdecznie dość, ale nie mam to tego odwagi.

Moja nauczycielka powiedziała, że jeśli coś wam leży na sercu piszcie pamiętnik. Gdyby to było łatwe. Próbowałam kiedyś pisać, ale kończyła się na tym, że moje wpisy były tak nudne, że gdybym za parę lat znalazła ten dziennik zrobiło by mi się przykro jak nudne było moje życie.

Więc postanowiłam założyć tego bloga żeby pisać co chce, kiedy chce i żeby każdy mógł to przeczytać, a nie tak jak z pamiętnikiem, który byłby ukryty na dnie kosza z bielizną. Nie będę musiała się martwić też o to, że w oczach moich znajomych wyjdę na idiotkę.

Ponieważ ten blog będzie anonimowy

Będę mogła wreszcie tu być sobą co prawda anonimową, ale będąc nastolatką naprawdę można mieć wiele problemów, z przyjaciółmi, z rodzinną.

Czasami myślę, że moim głównym problemem jest bycie nastolatką powody się znajdą

5. problemów z życia nastolatek
1. Musisz zawsze świetnie wyglądać
2. Tylko, że twoja skóra na to nie pozwala i kilka dni przed balem wyskakuje ci pięć krost na twarzy
3. Ludzie zaczynają zwracać uwagę jak się ubierasz i przyczepiają ci etykietkę.
4. Musisz wyglądać jak supermodelka
5. A to wszystko żeby być atrakcyjna dla chłopaków

Czasami mam ochotę przestać być nastolatką, ale wtedy wierzę w to, że jest większość dziewczyn ma takie problemy jak ja. I wierzę, że właśnie one będą chciały go czytać.

Naprawdę fajnie by było gdybyście wy też pisały tu co chcecie jak ja.

To będzie nasze miejsce, będziemy mogły tu pisać o tym jak to naprawdę jest być nastolatką. Nie będziemy nikogo udawać.

Okay, na razie to wszystko. Dziękuje jeśli to czytacie (jeśli ktoś to czyta). Napiszcie w komentarzu co o tym myślicie.

Do zobaczenia
C.B xoxo