Tak w końcu nadszedł ten wielki jak, że przeze mnie wyczekiwany dzień...
Moja Ucieczka
To nie jest tak, że mój bunt młodzieńczy odzywa się za późno i postanawiam uciec z domu, nie to kompletnie inaczej.
Ja uciekam od mojego miasta, od uliczek, którymi przechodzę każdego dnia, od domów, które zawsze są takie same, od ludzi, którzy zawsze patrzą się na ciebie wrednym wzrokiem mimo tego, że widzisz ich pierwszy raz na oczy.
Nie chciałam nikomu o tym mówić (poza oczywiście mamie) no, ale niestety albo i stety moi przyjaciele nie dopuścili by żebym wyjechała tak z dnia na dzień bez słowa, i nie odzywała się przez następne kilka(zapomniałam dopisać, że wyłączam całkowicie internet).
Jedyne co nie powiedziałam im dokąd jadę chcę chociaż to zachować anonimowe. Nie rozumiem tego i mówię to całkiem poważnie dlaczego są źli na mnie? Przecież nie opuszczam ich na zawsze i w końcu powiedziałam im o wszystkim. Czy jest to jakiś kolejny punkt przyjaźni, denerwowanie się gdy druga osoba chce opuścić gniazdo przyjaźni??
Mam nadzieję, że nie...
Nie wiem czy ten wyjazd mi coś da. Wyjeżdżam w poszukiwanie mojego punktu zwrotnego w życiu, chyba po prostu go potrzebuję.
Na dziś się żegnam, i napiszę wam czy doszłam do jakiś wniosków po tym wyjeździe.
Do zobaczenia
C.B xx

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz