niedziela, 17 stycznia 2016

Strach

Strach to coś, co towarzyszy mi prawie od zawsze.

Gdy byłam mała strasznie bałam się ciemności i tego co się w niej znajduję. Nie było mowy o spaniu bez lampki, a pod moim łóżkiem zawsze musiały stać jakieś kartony. Jednak to nie rozwiązywało mojego strachu. Cały  czas obawiałam się, że nagle z mroku wyjdzie jakiś potwór.

W końcu moja mama zabrała lampkę i mówiła żebym wyobraziła sobie, że przy moim łóżku stoi strażnik, który mnie pilnuje. Z czasem to pomogło przestałam się bać, ale znów pojawił się kolejny strach.

Mając 8 lat sparzyłam się przez ognisko. Przez parę lat nie chciałam mieć kontaktu z ogniem. Zwykła zapałka wywoływała u mnie panikę. Gdy chodziłam na ogniska siedziałam 4 metry od ognia. Jeden wypadek spowodował, że przez parę lat miałam schizę myśląc o ogniu.

W końcu moja rodzina nie chciała żeby mój strach znowu miał kontrolę nad tym co robię w moim życiu. Podczas rozpalania ogniska trzymali mnie za rękę bym nie uciekła. Siedząc tak przez kilka godzin. I zrozumiałam, że to nie ogień był moim strachem, ale moja świadomość. Zrozumiałam, że ogień jest niebezpieczny, ale i piękny.

Niedawno zaczęłam się bać chociaż sama nie wiem czego. Gdy jestem w niebezpieczeństwie dostaje ataków paniki. Czasami nawet będąc w szkole na lekcji zaczynam się dusić, jest mi gorąco. Podobno ma to związek z jakimiś przeżyciami, ale nie wiem z jakimi. Boję się jechać samochodem czy wracać sama do domu. Strach paraliżuję mnie całą.

Stwierdziłam, że muszę z tym walczyć, sama, nie przez moją rodziną. Sama powinnam to zwalczyć. Więc stawiam temu czoła robię to czego się boję i choć czasami myślę, że zaraz dostanę ataku paniki to jednak biorę głęboki wdech i ruszam dalej.

A wy czego się boicie?

Jeśli tak. Pamiętajcie strach nie może brać nad wami władzę. Musicie w siebie uwierzyć, w to, że jesteście silni. Postawcie się waszym słabościom. I napiszcie w komentarzu czy wam się udało.

Do usłyszenia J

C.B xoxo






sobota, 9 stycznia 2016

Pozytywnie, Negatywnie, Neutralnie

Hej jest to tak jakby pierwszy post, ten wcześniejszy był małym wprowadzeniem.

Dzisiaj chciałabym się podzielić z wami pewną sprawą, która może kogoś jeszcze dotyczy.

Jesteśmy ludźmi, jesteśmy inni na zewnątrz, a inni w środku.

Czy to prawda? Tak to prawda Wyglądamy na milion dolarów, a czujemy się jak pół centa.  Gdy ja patrzę w lustro czuję się taka piękna dzięki makijażowi i prostownicy. Dzięki nim czuję się pewniej, bezpieczniej. I naprawdę jest to wielkim kłamstwem, że chłopaki nie zwracają uwagi na urodę u dziewczyn.  Dla mnie to jest po prostu śmieszne, i choć czasami chciałabym wstać ubrać się i wyjść to jednak czerwona krosta na środku mojego czoła mi na to nie pozwala. Czuję się piękna, ale w środku wiem, że jestem kimś kompletnie innym.

Tylko kim?

Sama nie wiem optymistką, realistką, pesymistką? Chyba każdą po trochu. Chciałabym się czuć tak jak wyglądam po nałożeniu makijażu, silna, pewna, ale to jest trudne. Przynajmniej dla mnie bo do tego dochodzi moja niezdarność, która często się odzywa w najgorszych momentach.
Uwierzcie mi gdyby ktoś nie kazał mi wciskać czerwonego guzika w moim przypadku niechcący usiadłabym na niego.

Nikt nie jest idealny to prawda, ale nie znam osoby, która akceptuję to w 100%. Ja też nie chce być idealna, chce być tylko sobą, czuć się świetnie i tak wyglądać. Nie chce być sztuczna, chce być sobą, ale są ludzie, którzy tego nie zaakceptują, nie pogodzą się z tym. I choć mam ich chrzanić to jednak w mojej głowie to zostaję, pamiętam to.  Moje wnętrze i mój wygląd zewnętrzny to dwie różne bajki, których nie potrafię złożyć w jedną powieść. Nawet jeśli bardzo bym chciała.

Niby takie jest życie niektórzy urodzili się z idealną cerą, a niektórzy z trądzikiem, ale czym ci ludzie na to zasłużyli? Dlaczego ludzie udają kimś kim nie są?

Takie jest życie?

Zgadzacie się z tym? Może potrafimy coś zmienić…

To dzisiaj na tyle
Odezwę się niebawem

Do zobaczenia

C.B xoxo


wtorek, 5 stycznia 2016

Wpis

Hej postanowiłam założyć tego bloga.

Dlaczego?

Są takie dni w, których czuję się jak eksplodująca bomba, mam ochotę tyle powiedzieć, wykrzyczeć do ludzi, których mam serdecznie dość, ale nie mam to tego odwagi.

Moja nauczycielka powiedziała, że jeśli coś wam leży na sercu piszcie pamiętnik. Gdyby to było łatwe. Próbowałam kiedyś pisać, ale kończyła się na tym, że moje wpisy były tak nudne, że gdybym za parę lat znalazła ten dziennik zrobiło by mi się przykro jak nudne było moje życie.

Więc postanowiłam założyć tego bloga żeby pisać co chce, kiedy chce i żeby każdy mógł to przeczytać, a nie tak jak z pamiętnikiem, który byłby ukryty na dnie kosza z bielizną. Nie będę musiała się martwić też o to, że w oczach moich znajomych wyjdę na idiotkę.

Ponieważ ten blog będzie anonimowy

Będę mogła wreszcie tu być sobą co prawda anonimową, ale będąc nastolatką naprawdę można mieć wiele problemów, z przyjaciółmi, z rodzinną.

Czasami myślę, że moim głównym problemem jest bycie nastolatką powody się znajdą

5. problemów z życia nastolatek
1. Musisz zawsze świetnie wyglądać
2. Tylko, że twoja skóra na to nie pozwala i kilka dni przed balem wyskakuje ci pięć krost na twarzy
3. Ludzie zaczynają zwracać uwagę jak się ubierasz i przyczepiają ci etykietkę.
4. Musisz wyglądać jak supermodelka
5. A to wszystko żeby być atrakcyjna dla chłopaków

Czasami mam ochotę przestać być nastolatką, ale wtedy wierzę w to, że jest większość dziewczyn ma takie problemy jak ja. I wierzę, że właśnie one będą chciały go czytać.

Naprawdę fajnie by było gdybyście wy też pisały tu co chcecie jak ja.

To będzie nasze miejsce, będziemy mogły tu pisać o tym jak to naprawdę jest być nastolatką. Nie będziemy nikogo udawać.

Okay, na razie to wszystko. Dziękuje jeśli to czytacie (jeśli ktoś to czyta). Napiszcie w komentarzu co o tym myślicie.

Do zobaczenia
C.B xoxo