Strach to coś, co towarzyszy mi prawie od zawsze.
Gdy byłam mała strasznie bałam się ciemności i tego co się w
niej znajduję. Nie było mowy o spaniu bez lampki, a pod moim łóżkiem zawsze
musiały stać jakieś kartony. Jednak to nie rozwiązywało mojego strachu.
Cały czas obawiałam się, że nagle z
mroku wyjdzie jakiś potwór.
W końcu moja mama zabrała lampkę i mówiła żebym wyobraziła
sobie, że przy moim łóżku stoi strażnik, który mnie pilnuje. Z czasem to
pomogło przestałam się bać, ale znów pojawił się kolejny strach.
Mając 8 lat sparzyłam się przez ognisko. Przez parę lat nie
chciałam mieć kontaktu z ogniem. Zwykła zapałka wywoływała u mnie panikę. Gdy
chodziłam na ogniska siedziałam 4 metry od ognia. Jeden wypadek spowodował, że
przez parę lat miałam schizę myśląc o ogniu.
W końcu moja rodzina nie chciała żeby mój strach znowu miał
kontrolę nad tym co robię w moim życiu. Podczas rozpalania ogniska trzymali
mnie za rękę bym nie uciekła. Siedząc tak przez kilka godzin. I zrozumiałam, że
to nie ogień był moim strachem, ale moja świadomość. Zrozumiałam, że ogień jest
niebezpieczny, ale i piękny.
Niedawno zaczęłam się bać chociaż sama nie wiem czego. Gdy
jestem w niebezpieczeństwie dostaje ataków paniki. Czasami nawet będąc w szkole
na lekcji zaczynam się dusić, jest mi gorąco. Podobno ma to związek z jakimiś
przeżyciami, ale nie wiem z jakimi. Boję się jechać samochodem czy wracać sama
do domu. Strach paraliżuję mnie całą.
Stwierdziłam, że muszę z tym walczyć, sama, nie przez moją
rodziną. Sama powinnam to zwalczyć. Więc stawiam temu czoła robię to czego się
boję i choć czasami myślę, że zaraz dostanę ataku paniki to jednak biorę
głęboki wdech i ruszam dalej.
A wy czego się boicie?
Jeśli tak. Pamiętajcie strach nie może brać nad wami władzę.
Musicie w siebie uwierzyć, w to, że jesteście silni. Postawcie się waszym
słabościom. I napiszcie w komentarzu czy wam się udało.
Do usłyszenia J
C.B xoxo




