niedziela, 17 stycznia 2016

Strach

Strach to coś, co towarzyszy mi prawie od zawsze.

Gdy byłam mała strasznie bałam się ciemności i tego co się w niej znajduję. Nie było mowy o spaniu bez lampki, a pod moim łóżkiem zawsze musiały stać jakieś kartony. Jednak to nie rozwiązywało mojego strachu. Cały  czas obawiałam się, że nagle z mroku wyjdzie jakiś potwór.

W końcu moja mama zabrała lampkę i mówiła żebym wyobraziła sobie, że przy moim łóżku stoi strażnik, który mnie pilnuje. Z czasem to pomogło przestałam się bać, ale znów pojawił się kolejny strach.

Mając 8 lat sparzyłam się przez ognisko. Przez parę lat nie chciałam mieć kontaktu z ogniem. Zwykła zapałka wywoływała u mnie panikę. Gdy chodziłam na ogniska siedziałam 4 metry od ognia. Jeden wypadek spowodował, że przez parę lat miałam schizę myśląc o ogniu.

W końcu moja rodzina nie chciała żeby mój strach znowu miał kontrolę nad tym co robię w moim życiu. Podczas rozpalania ogniska trzymali mnie za rękę bym nie uciekła. Siedząc tak przez kilka godzin. I zrozumiałam, że to nie ogień był moim strachem, ale moja świadomość. Zrozumiałam, że ogień jest niebezpieczny, ale i piękny.

Niedawno zaczęłam się bać chociaż sama nie wiem czego. Gdy jestem w niebezpieczeństwie dostaje ataków paniki. Czasami nawet będąc w szkole na lekcji zaczynam się dusić, jest mi gorąco. Podobno ma to związek z jakimiś przeżyciami, ale nie wiem z jakimi. Boję się jechać samochodem czy wracać sama do domu. Strach paraliżuję mnie całą.

Stwierdziłam, że muszę z tym walczyć, sama, nie przez moją rodziną. Sama powinnam to zwalczyć. Więc stawiam temu czoła robię to czego się boję i choć czasami myślę, że zaraz dostanę ataku paniki to jednak biorę głęboki wdech i ruszam dalej.

A wy czego się boicie?

Jeśli tak. Pamiętajcie strach nie może brać nad wami władzę. Musicie w siebie uwierzyć, w to, że jesteście silni. Postawcie się waszym słabościom. I napiszcie w komentarzu czy wam się udało.

Do usłyszenia J

C.B xoxo






Brak komentarzy:

Prześlij komentarz